AMANTI AUTUNNALI / JESIENNI KOCHANKOWIE

Foto: Pixabay

AMANTI AUTUNNALI

Sono caduti i merletti dall’invecchiato corpo
quando si sono presi per mano
abbracciando i ricordi di rughe
e il resto del desiderio.

Sognavano il volo di Icaro
nonostante le ali cariate,
i secchi membri desideravano il compimento
anche al prezzo della caduta.

Amanti autunnali
al binario cieco.

JESIENNI KOCHANKOWIE

Opadły koronki z podstarzałego ciała
gdy wzięli się za ręce,
objęli wspomnienia wspólnych zmarszczek
i resztki pożądania.

Zamarzyli o locie jak Ikar,
choć ich skrzydła były spróchniałe,
wysuszone członki zapragnęły spełnienia
nawet za cenę upadku.

Jesienni kochankowie
na ślepym peronie.

~

Izabella Teresa Kostka

2019, “Lacerazioni / Rozdarcia”

Diritti riservati

Advertisements

CALURA / UPAŁ (Realismo Terminale)

#realismoterminale
#realizmterminalny

CALURA / UPAŁ ( con la traduzione in lingua polacca / z tłumaczeniem na język polski, appartenente al Realismo Terminale / należy do Realizmu Terminalnego)

La calura ci spoglia ai fattori primi
come un celere amante,
non dona il piacere,
in una bacinella di sudore godiamo
sognando una vasca di ghiaccio,

apriamo il corpo
per diventare una finestra
e apprezzare
il desiderato fresco.

La consolazione
è la carezza d’un ventilatore.

Upał rozbiera nas na czynniki pierwsze
jak zbyt szybki kochanek,
nie daje przyjemności,
w misce potu szczytujemy
pragnąc wanny lodu,

otwieramy ciało,
by stać się oknem
i odetchnąć
upragnionym chłodem.

Ukojenie
to pieszczota wentylatora.

~ Izabella Teresa Kostka
2019, “Pensieri raccolti”

IN ATTESA

IN ATTESA (a Elvis, il mio amato chihuahua, także w języku polskim / anche in lingua polacca)

Una triste maniglia trema dal freddo,
aspetta le calde mani,
che spalancano la strada
verso una casa felice,

batte il cuore d’un cane
vicino alla sfruttata ciabatta
e ulula una ciotola
affamata d’amore.

L’essenza d’affetto è una fragranza,
un naso inumidito
incollato ad un calzino che sa di sudore,
una coda scondinzolante
che come una scopa manda via ogni rancore.

Uno sguardo fedele fissato alla maniglia.

OCZEKIWANIE (dla Elvisa, mego ukochanego chihuahua)

Smutna klamka drży z zimna,
czeka na ciepłe dłonie,
które otworzą drogę
do domu szczęścia,

bije psie serce
przy zniszczonym kapciu
i skowycze miska
głodna miłości.

Esencja uczucia to zapach,
wilgotny nos
wklejony w przepoconą skarpetkę,
machający ogon, który jak miotła
przepędza wszystkie troski.

Wierny wzrok zatopiony w klamce.

Izabella Teresa Kostka
“Pensieri raccolti / Myśli zebrane”
Diritti riservati – prawa zastrzeżone

Le mie poesie in lingua polacca / moje poezje w języku polskim

Chi fosse interessato: consultando il link allegato potete leggere alcuni miei testi stavolta in lingua polacca / Dla zainteresowanych: klikając na załączony link możecie przeczytać niektóre z mych tekstów w języku polskim:

http://www.naszapoezja.pl/category/izabella-teresa-kostka/

MARTIRI con la traduzione in lingua romena

MARTIRI (ai malati terminali)

Siamo ancora qui
anche se non ci appartengono
più queste carni.

Martiri in viaggio verso la speranza
guidati dal riverbero
d’un remoto sorriso.

Tempo
che non basta mai per amare
quelli che lasciati soli vagano nell’ignoto.

Bianche stanze – infiniti deserti
inariditi in attesa di un miracolo.

Avremo ancora un altro domani?

La sindone d’un lenzuolo lenisce il pianto
interrotto col cessare dell’ultima flebo.

Si è fermato il nostro orologio
ossidato dalla chemio.

Izabella Teresa Kostka
2018, edita diritti riservati

MARTIRI (bolnavilor terminali)

Suntemîncă aici
deși nu mai e a a noastră
carnea asta.

Martiiri călătorit pe calea speranței
călăuziți de felinarul
unui îndepărtat surâs.

Timp
ce nu e nicicând de-ajuns spre-a iubi
pe cei ce lăsați singuri rătăcesc în niciunde.

Odăi albe – nesfârșite pustiuri
Scorojite în așteptarea miracolului.

Ne va mai fi dată și ziua de mâine?

Lințoliul unui cearșaf ne alină plânsul
întrerupt odată cu sfârșitul ultimei perfuzii.

Ceasul ni s-a oprit
oxidat de chimioterapie.

Versione in lingua romena Geo Vasile che ringrazio di cuore.

PENSANDO AL NATALE / MYŚLĄC O BOŻYM NARODZENIU

PENSANDO AL NATALE

A cosa servono
i sensi di colpa?

Buttiamoli come spine d’un pino
seccato in fretta dopo il breve Natale,
nessuno si fa l’esame di coscienza,
è interessato soltanto ad apparire.

Spegniamo i sogni – luminarie artificiali
gettate in cantina per un anno intero
che passerà veloce, senza cambiare nulla.

Cantano i giullari vestiti a festa,
le loro urla
stordiscono le anime.


MYŚLĄC O BOŻYM NARODZENIU

Do czego służą wyrzuty sumienia?

Wyrzucamy je jak igiełki sosny
uschniętej natychmiast po krótkiej Gwiazdce,
nikt nie robi rachunku sumienia,
bo interesuje się tylko tym, by zabłysnąć.

Gasimy marzenia – sztuczne światełka
porzucone w piwnicy na dwanaście miesięcy,
które szybko przeminą niczego nie zmieniając.

Śpiewają błazny wystrojone na Święta,
ich krzyki
ogłuszają duszę.

Izabella Teresa Kostka

04.12.2018, diritti riservati

Foto: Galleria Vittorio Emanuele a Milano, 2018.