ROZŁĄKA / DISTACCO

ROZŁĄKA

A kiedy odchodzisz
usycha moje serce jak gałęzie dębu,
opłakują Cię liście czerwieniejąc z żalu
i tężeje życiodajna limfa.

Zimą mnie obdarzasz odbierając słońce
a ja
staję się rzeką
skutą lodem zapomnienia.

DISTACCO

E quando te ne vai
si secca il mio cuore come rami di una quercia,
piangono per Te le foglie arrossendo dalla malinconia,
si ferma la linfa vitale.

Mi regali l’inverno portando via il sole
ed io
divento fiume
coperto dal ghiaccio della dimenticanza.

Izabella Teresa Kostka
25.10.2018, diritti riservati / prawa zastrzeżone
#myśli
#pensieri
#foryou

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s